Հանու'ն սոցիալական հեղափոխության


Պայքար հանուն անդասակարգ հասարակության
rgfront

rgfront բլոգը համատեղ tenoxx բլոգի և խմբեր՝ Sozialer Widerstand (Սոցիալական դիմադրություն, Նյուրնբերգ), Soziale Befreiung (Սոցիալական ազատագրում, Բադ Զալցունգեն), Bibliothek des Widerstandes (Դիմադրության գրադարան, Լյուբեկ) Գերմանիայից և Sociaal revolutionaire beweging (Սոցիալ հեղափոխական շարժում, Գրոնինգեն) Հոլանդիայից, կազմում են միջազգային սոցիալ հեղափոխական ցանց:

Իհարկե հեղափոխական ծրագիրը դա անհեթեթություն է, քանի որ անհնարին է կանխագուշակել հեղափոխության զարգացումը: Սակայն հեղափոխականների համար որոշ կողմնորոշումներ պետք է լինեն:


Անդասակարգ հասարակության համար պայքարը հակաքաղաքական է, քանի որ քաղաքականության ցանկացած ձև, լինի դա ձախ, աջ կամ կենտրոնամետ նշանակում է` ընդամենը կապիտալիստական ​​ աղքատության կառավարում: Նա հանդիսանում է կազմակերպության կարիքի մաս, կախվածություն և օտարում: «Հեղափոխական» քաղաքականությունը, դա իշխանության համար ևս մի քաղաքական պայքարի միջոց է: Նա արդեն ցույց է տվել իր իրական բնույթը` օրինակ Ռուսաստանում 1917 թ. և Իսպանիայում 1936 թ. և ցույց տվեց իր անպիտանությունը` մարդկանց ազատումը կապիտալիզմից, հարցի վերաբերյալ: Հեղափոխական քաղաքականությունը դա խնդրի մի մասն է, այնքան, որքան որ այն չի կարող լինել մի մասի լուծում:

Անդասակարգ հասարակության համար պայքարը հակաիդենտիկ է, քանի որ կապիտալիստական ​​հարաբերություններում ցանկացած իդենտիկություն դա արդեն ունեցածի արդյունք է և համապատասխանաբար նոր տարաձայնությունների և պառակտումների մեկնարկային կետ: Սա նշանակում է, որ մեր պայքարը միաժամանանակ հանդիսանում է, և հակապրոլետարական, և հակաբուրժուական: Իդենտիկությունները փոքրացնում են մեզ և կապում համակարգին և հանդիսանում հենց այդ իսկ համակարգի արդյունք: Մարդու իդենտիկության զարգացումը հնարավոր է միայն կապիտալիստական ​​տնտեսության մյուս կողմում: Սա ոչ թե նշանակում է դառնալ բանվոր կամ մեկ ուրիշ, այլ հնարավորություն ունենալ դառնալ լիարժեք մարդ և չդադարել լինել այն: Հետևաբար չի կարող լինել նույնպես բանվոր դասակարքի գերիշխանություն, քանի որ կոմունիզմը բոլոր դասակարգերի վերացումն է:


Read more...Collapse )





Արևմտյան մարդու իրավունքների իմպերիալիզմը գործողության մեջ
rgfront
Մենք սկսել ենք մի շարք հոդվածներ՝ «Արևմտյան մարդու իրավունքների իմպերիալիզմը գործողության մեջ» վերնագրով: Առաջին հոդվածում մենք կփորձենք հասկանալ, թե ինչի և ում համար են ծառայել ու ծառայում մարդու իրավունքները և ինչպես են նրանք դառնում արևմտյան իմպերիալիստների ձեռքում զենք: Երկրորդ հոդվածում խոսքը կգնա Սիրիայում իմպերիալիստական սպանդի մասին, որտեղ արդեն զոհվել են տասնյակ հազարավոր պրոլետարներ: Երրորդ հոդվածում մենք կվերլուծ ենք Արևմուտքի և Ռուսաստանի միջև նորագույն իմպերիալիստական ընդհարում Ուկրաինայում և Ղրիմում, և իհարկե կտանք Մայդանում գոյացած սոցիալ-ռեակցիոն շարժման սոցիալ-հեղափոխական քննադատությունը:



Արևմտյան մարդու իրավունքների իմպերիալիզմի տարատեսակությունը

Մեր իմպերիալիզմի սահմանումը ոչ մի ընդհանուր բան չունի լենինյան իմպերիալիզմի սահմանման հետ: Մենք այն, պարզապես այս հոդվածում առհամարհում ենք: Իմպերիալիզմի անվան տակ մենք հասկանում ենք տնտեսական, քաղաքա-դիվանագիտական և ռազմական ազգային պետության զավթողաքործությունը տարածաշրջանային և գլոբալ մրցակցության հաշվին: Այդ ազգային-պետական զավթողաքործությունը տեղի է ունենում տնտեսական (հումք, սպառման շուկաներ և ներդրումային ոլորտներ կապիտալի արտահանության համար) և աշխարհա-ռազմավարական դիրքորոշումից ելնելով: Ուժեղ ազգային պետությունների միջամտման ձևն ու մեթոդը ավելի թույլերի գործերի մեջ կարող է տարբեր ձևեր ընդունել, սկսած տնտեսական շանտաժից՝ քաղաքա-դիվանագիտական ճնշումի միջոցով մինչև ռազմական ինտերվենցիա: Թե ինչպես են ազգային պետությքւնները մտնում իրենց մրցակիցների ներքին գործերի մեջ՝ կախված է կոնկրետ իրավիճակից: Օրինակ՝ նրանք կարող են հանդես գալ որպես միջնորդ, այն երկրներում, որոնց ներսում բռնկված է «էթնիկական» հակամարտություններ կամ էլ բռնկում են «էթնիկական» հակամարտության ռազմական միջամտության միջոցով, որին հաջորդում է երկրի բաժանումը ավելի փոքր առանձին մասերի:



Արևմտյան իմպերիալիզմը հանդիսանում է Արևմտյան Եվրոպայի երկրների և ԱՄՆ –ի միջև դաշինքը, որը կազմավորվել է սառը պատերազմի ժամանակ պետկապիտալիստական երկրների դաշինքի դեմ: Այդ դաշնության արևմտյան իմպերիալիզստների ռազմական ինստիտուցիոնալիզացված կազմակերպությունը Հյուսիս Ատլանտյան Դաշինքն է՝ ՆԱՏՕ-ն: ՆԱՏՕ-ի առաջատար ազգն ԱՄՆ-է: Մի շարք եվրոպական ազգային պետություններ մտնում են ԵՄ-ի(Եվրոպական Միություն) կազմի մեջ՝ սոցիալ-տնտեսական, քաղաքա-գաղափարախոսական և ռազմական դաշինք, որտեղ առաջատար դեր է խաղում Գերմանիան: Տնտեսական պատժամիջոցների, քաղաքա-գաղափարախոսական և ռազմական ագրեսիայի ժամանակ մրցակից պետությունների դեմ ՆԱՏՕ-ն և ԵՄ-ը սկսում են գաղափարախոսորեն աղերսել մարդու իրավունքները: Նրանք մեղադրում են իրենց մրցակիցներին նրանով, թե նրանք խախտում են մարդու իրավունքները:
Read more...Collapse )

Կանացի տնային աշխատանքի պետկապիտալիստական վերարտադրումը
rgfront
Այս հոտվածում մենք վեր ենք լուծում կանանց կեղեքումը, կանացի տնային աշխատանքի մատերիալիստական քննադատումը, հայրիշխանությունը (պատրիարքությունը) և ԽՍՀՄ-ում ընտանիքի հարցում տնտեսական քաղաքականությունը: Բիոսոցիալ բառի ներքո մենք այս հոտվածում ինկատի ունենք ամբողջ անհրաժեշտ գործունեությունը ընտանիքում կյանքը աջակցելու և շարունակելու համար, այսինքն՝ եբել, արդուկել, տունը հավաքել, ծննդաբերել և դաստիարակել երեխաներին և այլն: Հոտվածում նաև քննադատվում է մարքսիստական միջավայրում լայն տարածված «պետության աստիճանաբար մեռուկացման տեսությունը» և տրոցկիստական «դեֆորմացված բանվորական պետության» դոգման:

Սոցիալական հեղափոխություն պետք է ընդմիշտ ոչնչացնի հայրիշխանությունը (պատրիարքությունը): Պրոլետարական կանայք (վարձու աշխատավորուհիները և տնային տնտեսուհիների բանվորական ընտանիքներում) մինչև օրս, որպես կանոն, ավելի են շահագործվում կապիտալի և պետության կողմից քան տղամարդ պրոլետարները: Նույնպես ժամանակակից կապիտալիզմում բանվորուհիները միջինում վաստակում են ավելի քիչ գումար և պետք է դեռ շատ դեպքերում կատար են բիոսոցիալ վերարտադրության չվճարվող հիմնական աշխատանքը, այսինքն` աշխատել տանը և ընտանիքում: Սոցիալական հեղափոխությունը պետք է վերացնի ապրանքային արտադրությունը և քաղաքականությունը, որպեսզի վերացնի տղամարդկանց և կանանց պրոլետարական աղքատությունը: Բայց, որպեսզի վերացնել պրոլետար կանանց հատուկ շահագործումը, սոցիալական ​​հեղափոխությունը պետք է սաստիկ փոխի անհատականեցված ​​բիոսոցիալ վերարտադրությունը, հանրայնացնի և հավասարաչափ տարածի այն տղամարդու և կնոջ միջև:
Read more...Collapse )

Խորհրդային կինը ինչպես ծննդաբերելու մեքենա
rgfront

Մենք շարունակում ենք մեր հոտվածների շարքը նվիրված ԽՍՀՄ-ում հայրիշխանության և կանանց ճնշման մասին: Այս հոտվածում մենք փորձել ենք վերլուծել ԽՍՀՄ-ում անցուցքի(աբորտ) և մայրության թեմայի վերաբերյալ կանանց ինքնուրույն որոշման հարցը:

Բուրժուական պետությունը, որպես իդեալական միահամուռ կապիտալիստ, ձգտում է շատ կամ քիչ չափով վերահսկել իր քաղաքացիների բիոսոցիալ վերարտադրությունը: Որպես կանոն, նման վերահսկումը տեղի է ունենում այսպես կոչված ընտանեկան քաղաքականության սահմաններում: Ի շահ այդ պետական վերահսկողության շատ երկրներում մինչև օրս սահմանափակ է կանանց անհատական ազատությունը ինքնուրույն որոշում կայացնելու մայրության և չպլանավորած հղիության հարցի վերաբերյալ: Նման դեպքերում գործի է դրվում ռեպրեսիվ օրենքը:

Պետկապիտալիստական ռեակցիան սկզբում նույնպես օրինականացրեց անցուցքը: Բայց առավելապես արական կուսակցական պետական բյուրոկրատիան նայում էր այդ օրինականացմանը, հավանաբար, որպես սոցիալական կարիքների պատասխան, այլ ոչ թե որպես կանանց հիմնարար իրավունք, որպեսզի իրենք ընդունեն որոշումները մայրության հարցի վերաբերյալ: «Բանվորագյուղացիական կառավարությունը հաշվի է առնում այս երևույթի ամբողջ չարիքը կոլեկտիվի համար: Բնակչության աշխատող զանգվածների միջև անցուցքի դեմ ագիտացիայի օգնությամբ նա պայքարում է այս չարիքի դեմ ներդնելով սոցիալիստական համակարգը և լայնորեն իրականացնում Մոր և Մանկան Պաշտպանության սկզբունքները, կանխատեսում է այդ երևույթի աստիճանաբար անհետացումը (Առողջապահության Ժողովրդական Կոմիսարիատի, 18 նոյեմբերի 1920թ. Որոշում)»:

Ճնշող մեծամասնությամբ մանրբուրժուական բժիշկտղամարդիկ պատմում էին պրոլետարական և գյուղացի կանանց, ինչն է լավ նրանց համար և ինչն է վատ: Կանանց պահանջի վրա, մայրության վերաբերյալ ինքնուրույն որոշումներ կայացնելու, իհարկե ոչ ոք ուշադրություն չեր դարձնում: Շատ բժիշկներ գտնում էին, որ ացուցքի օրինական իրավունքը օգտագործել, կանայք կարող էին միայն սոցիալական կարիքի դեպքերում: Որպես տղամարդ նրանք հաստատ գիտեին, թե որքան հրաշալի է մայր լինել՝ «Հազվադեպ, բայց երբեմն անպարկեշտ մայրերից կարելի է լսել. «Ի՞նչ, ես պետք է երեխա ունենամ: Ես չեմ ուզում իմ շուրջ երեխաերի մի ամբողջ կույտ (Ս.Ա. Պրոկլիտով, Ի՞նչ պետք է իմանա գյուղացի կինը ացուցքի մասին, 1927թ.)»: Երբեմն, կանանցից նույնպես կարող էր լսվել փաստարկ՝ «Ես սովորում եմ կոնսերվատորիայում: Ես չեմ կարող հիմա երեխա դաստիարակել: Բոլորին հայտնի է վերջի հետհեղափախական 3 տարիների ռուս կանանց պատմությունը, որը հաստատում է, որ հայտնի կին երաժիշտները իվիճակի էին համատեղել իրենց հանրային ելույթները երեխաների դաստիարակության հետ: Նրանք, ընդհակառակը, քաղում էին այդ խնդրից ուժ և ոգեշնչում, որպեսզի շարունակեն իրենց ստեղծագործական գործունեությունը («Վասիլևսկիներ Ա. և Մ., Մանկաբարձուհի Լոպուխինայի դատավարությունը, որի ացուցքի վիրահատման հետևանքով մահացել էր մի կին, Տվեր 1923թ.): Որպես արդյունք, ացուցքից հետո տառապանքերն ու հիվանդությունները այդ սպիտակ հագուստով պարոնները ընդունում էին որպես պատիժ կանանց համար՝ «Բնությունը դաժան վրեժ է առնում նրանց, որոնք փորձում են կանխել մայրական բնազդը... Կանայք շատ բարձր գին են վճարում իրենց թեթևամտության համար»:

Որպես այս ամենի արդյունք, Ստալինը 1936թ. կրկին վերացրեց ացուցքի օրինականացման օրենքը և մտցրեց քրեական պատիժ: Տրոցկին իր գրքում՝ «Դավաճանած հեղափոխությունը», խիստ քննադատեց այդ քայլը. «Ահա այստեղ գերագույն խորհրդային դատավորը հայտարարում է մեզ, որ մի երկրում, որտեղ «ուրախ է ապրել», ացուցքն պետք է պատժվի բանտով, ինչպես և կապիտալիստական երկրներում, որտեղ ապրելը տխուր է: Նախորոք պարզ է, որ ինչպես ԽՍՀՄ-ում, այնպես էլ Արևմուտքում, բանտապետի ձեռքը հիմնականում կնկնեն բանվորուհիները, սպասավորուհիները, գյուղացիները, որոնց համար դժվար կլինի թաքցնել այն: Ինչ վերաբերվում է «մեր կանանց», որոնք ներկայացնում են իրենց պահանջները նուրբ օծանելիքների և այլ գեղեցիկ բաների վրա, ապա նրանք առաջվա պես կանեն այն, ինչ համարում են անհրաժեշտ, հենց բարյացակամ արդարադատության քթի տակ (Լեվ Տրոցկի՝ Դավաճանած հեղափոխություն, Ի՞նչ է ԽՍՀՄ-ը և ուր է նա գնում)»:


Մենք ընտրություն չունե՛նք
rgfront


Ամեն չորս հինգ տարին մեկ մեզ մոտ «ընտրություններ են», և մեզ հնարավորություն է տրվում ընտրել՝ ձախերի, աջերի կամ կենտրոնամետ թեկնածուների և կուսակցությունների միջև: Բոլորը սկսում են առատորեն լիաբեռնել մեզ իրենց իմաստություններով, պայծառ առաջարկություններով ու ծրագրերով:

Բայց ի՟նչ է մեր ընտրությունը

Ընտրությունները պետք է մեզ ներշնչեն այն, թե մենք քվեարկության միջոցով, ինչ - որ կերպով կարող ենք ազդել հասարակական հարաբերությունների վրա, այսինքն` ընտրել այն ուղին, որով կզարգանա հասարակությունը: Սակայն հենց դա՛ է ընտրության պատրանքը(իլյուզիա): Այս ամբողջ քաղաքական խեղկատականոցը ոչինչ չի փոխում մեր թշվառ գոյության մեջ, որպես` վարձու աշխատավորների, գործազուրկների կամ պարզապես դժգոհ մարդկանց: Մեր գոյությունը որպես` աշխատավորներ, գործազուրկներ, և այլն, ինչպես նաև այս հասարակության գործնական հիմքը, քննարկության առարկա չէ: Այս հասարակության գործնական հիմքը կապիտալիստական տնտեսությունն է, որը մեր աշխատուժի շահագործման դեպքում ծծում է մեր արյունը, իսկ ոչ պիտանիության դեպքում դարձնում գործազուրկ: Ընտրությունների ժամանակ, մեզ հնարավորություն է տրվում ընտրել արդեն իսկ առկա առաջարկի միջև՝ կուսակցությունների տարբերակների, ծրագրերի, թեկնածուների, կարգախոսների, և այլն, որոնք ներկայացվում են մեզ, նույնպես, ինչպես ցանկացած սեզոնային ապրանք: Նրանց հանդես գալու ձևը ոչինչ չի փոխում հասարակության գործնական հիմքի և կապիտալիստական տնտեսության գոյության ապագայի հարցում: Կուսակցությունների և քաղաքական գործիչների նախընտրական կարգախոսները, տեսահոլովակները նման են լվացքի փոշու գովազդի. Տվյալ արտադրանքը ավելի լավ է մաքրում, իսկ տվյալ կառավարությունը ավելի «արդար է» բաշխում և ավելի «սոցիալական է» գործից հեռացնում:

Ազատ ընտրությունների հիմնական սկզբունքը

Մենք կարող ենք ընտրել SAS-ի կամ «ՍԹԱՐ»-ի միջև, Կոկա-Կոլաի և Պեպսի-Կոլաի միջև Սևանի և ջրոցիի միջև, ինչպես մենք ընտրում ենք «ՀՀԿ», «ՀԱԿ» կամ «Ժառանգության» միջև, «ձախ» - երի կամ «աջ» - երի միջև, առևտրային հասարակության բոլոր առաջարկների միջև: Բայց առաջին հերթին մենք պետք է իվիճակի լինենք այդ ամենը մեզ թույլ տալ, որովհետև մենք ենք վճարում այդ ամենի համար, թող լինի այն որոշակի ապրանքի կամ կուսակցության ընտրություն: Համապատասխանաբար, նման ընտրությունը` պատրանքի տարբեր աստիճանների միջև ընտրություն է, կախված նրանից, թե ինչքանով է ճշմարտացի այդ պատրանքի ներկայացումը:
Ազատ ընտրությունը հանդիսանում է այս հասարակության հիմնական սկզբունքը: Թեև մենք այդ երբեք չունենք, սակայն կապիտալը փորձում է համոզել այդ պատրանքի առկայությունը, որն իրականում գոյություն չունի: Ընտրությունների պատրանքը, այսինքն` ընտրությունների միջոցով հասարակության փոխելու ազդեցության և ունակության հնարավորությունը, հետևում է կապիտալիստական տնտեսության տրամաբանությանը: Ընտրությունը դա բուրժուական հասարակության անհատի ազատ որոշումն է: Ընտրությունների դեպքում` քվեարկությամբ, ապրանքի դեպքում` գնումով: Այս կամ այն թեկնածուի, կուսակցության կամ ծրագրի օգտին քվեարկությունը նման է խանութում ապրանքի գնման որոշմանը: Այդ կեղծ քաղաքական կրկեսի քննարկումներին և ընտրությունների բեմադրության մասնակցելու փոխարեն խելամիտ կլիներ ավելի հանգիստ մոտեցումը:

Read more...Collapse )

Փետրվարյան հեղափոխություն մաս I
rgfront

Մենք շարունակում ենք մեր հրապարակումների շարքը,որը նվիրված է ռուսական հեղափոխությանը: Փետրվարյան հեղափոխության հոտվածի առաջին մասում մենք փորձել ենք ստեղծել իրադարձությունների ժամանակագրությունը և ցույց տալ, որ Փետրվարյան հեղափոխությունը բանվորական ինքնկազմակերպված պրոլետարական զանգվածների ձեռքի գործն է, իսկ այսպես կոչված «պրոլետարիատի քաղաքական ավանգարդը» այդ հզոր հեղափոխական գործընթացի ժամանակ գտնվում էր իրադարձությունների հետևում:



1916թ. հոկտեմբերից մինչև 1917թ. փետրվարը պրոլետարական դասակարգային պայքարը այն ժամանակվա ռուսական մայրաքաղաքում աճում էր: Փետրվարի 23-ը, ըստ հին տոմարի, Ռուսաստանում մարտի 8-էր՝ Կանանց միջազգային օրը: Մի օր, որը դեռևս այն ժամանակ պարզապես մեռած արարողակարգ չեր, ինչպես այսօր, այլ աշխարհի շատ մասերում պրոլետարական կանանց իրենց սոցիալական կարիքների համար պայքարի օր, թեկուզ և ինստիտուցիոնալիզացված բանվորական շարժման վերահսկողություն ներքո, այսինք՝ Սոցիալ դեմոկրատական կուսակցությունների և արհեստակցական միությունների: Դա այդպես էր ցարական Ռուսաստանում: Պրոլետար կանանց պայքարը վերջին կայծներ, որն հրկիզեց ռուսական հեղափոխությունը: Սոցիալ դեմոկրատական շրջանակներում ինչպես մենշևիկների այնպեսել բոլշևիկների թռուցիկներում, ճառերում, ժողովներում իպատիվ Կանանց միջազգային օրվա, գործադուլների և առավել ևս հեղափոխություն սկսելու հարց դրված չկար: Սակայն, ինչպես դա հաճախ տեղի էր ունեցել և տեղի է ունենում միջազգային դասակարգային մարտերի պատմությունում, այսպես կոչված «պրոլետարիատի քաղաքական ավանգարդը» ըստ էության իրենից ներկայացնում է նրա վերջապահ(արիերգարդ) և արգելակ:

1917թ. փետրվարի 23-ն, Պետրոգրադի մանածագործուհիներին չեր հերիքում կուսակցական կարգապահություն և նրանք սկսեցին գործադուլ: Նրանք ուղարկեցին պատվիրակություն մետաղագործներին, որպեսզի ներգրավեն նրանց այդ պայքարի մեջ: Բոլշևիկները, որոնք իսկզբանե մերժեցին գործադուլը, որպեսզի չկորցնեն պրոլետարիատի սոցիալական պայքարի քաղաքական հսկողությունը, փորձեցին կանգնելով շարժման գլուխը, դանդաղեցնել այն: Հաջորդ օրը մանածագործուհիների գործադուլը վերածվեց համաքաղաքային գործադուլի:


Read more...Collapse )

Փետրվարյան հեղափոխություն (մաս II)
rgfront

Փետրվարյան հեղափոխության հոտվածի երկրորդ մասի մեր վերլուծությունը, այն պահին առկա հեղափոխության հաղթանակի սուբյեկտիվ և օբյեկտիվ պայմանների մասին է: Հոտվածում խիստ քննադատում է գնում մանրբուրժուական պատրանքների (իլյուզիա) մանր գյուղացիական տնտեսության հետհեղափոխական Ռուսաստանի և ինքնակառավարման գաղափարախոսության վրա: Հոտվածում քննադատվում է նաև խորհրդային համակարգը, որպես բանվորական խորհրդարանի մոդել, որոնք, ըստ էության, վերահսկվում էին պրոֆեսիոնալ քաղաքական գործիչների կողմից:

Փետրվարի հեղափոխությունը 1917թ.՝ պրոլետարական դասակարգային պայքարի ինքնակազմակերպվածության բարձրագույն աստիճանի դասական օրինակ էր: Պետրոգրադի պրոլետարիատը սկսեց պայքարել և քանդեց փտած ցարական ռեժիմը: Ոչ մի կուսակցություն և ոչ մի արհեստակցական միություն այդ վիթխարի զանգվածային պայքարի կոչ չարեց: Այն ժամանակվա Ռուսաստանի մայրաքաղաքի պրոլետարիզացված մարդիկ ցույց տվեցին անմիջական սոցիալական ինքնակազմակերպման հիանալի օրինակ, որտեղ ուղղակի անմիջական ազդեցությունը և այդ ազդեցության կազմակերպումը համնկնում էին: Ուղղակի անմիջական ակցիաներ սկսելուց առաջ չեին կազմակերպվում ոչ մի ժողովրդավարական քվեարկություներ: Հենց այդ ակցիան էլ հանդիսանում էր որպես քվեարկություն: Բոլոր մանր/խոշորբուրժուական քաղքենիները, ներառյալ կուսակցական մարքսիստների մեծ մասը այդ գործողություններում կարող են տեսնել միայն պրոլետարիատի «ինքնաբերականություն», այլ ոչ թե պայքարող պրոլետարիատի ուղղակի սոցիալական ինքնակազմակերպություն:


Պետրոգրադի պրոլետարիատի ուղղակի գործողությունում իր շատ կարևոր դերը խաղաց մի համեմատաբար փոքր խավ, ամբողջ սոցիալ հեղափոխական բանվորների դասակարքի վերաբերյալ, որը միաժամանակ պատկանում էր ինչպես մարքսիզմի պրոլետարական թևին, այնպես էլ անարխիզմի: Այդ սոցիալ հեղափոխական բանվորների խավը ոգեշնչում էր իր դասակարքի մեծամասնությանը և այդ գործողությանը հաղորդ ուղղվածություն և առաջարկում ուղեցույցներ:

Read more...Collapse )

Խորհրդային պետկապիտալիզմ (մաս I)
rgfront

Հոկտեմբերյան հեղափոխության 95 ամյակի կապակցությամբ, մենք թողարկում ենք մի շարք հրատարակություններ այս կարևոր իրադարձության մասին դասակարգային պայքարի պատմությունում: Մի շարք հոտվածներում, մենք կփորձենք ԽՍՀՄ-ի դասակարգային բնույթին և բոլշևիզմին տալ սոցիալ հեղափոխական քննադատություն: Մենք նույնպես կանենք Խորհրդային Միությունում և Խորհրդային իմպերիալիզմում կանանց բռնությունների մատերիալիստական վերլուծություն:

goskap

Մինչև 1917թ. հեղափոխությունը Ռուսաստանը հիմնականում դեռ ագրարային երկիր էր, որտեղ կապիտալիստական ​​ինդուստրիալիզացիան նոր սկսվում էր: Ռուսաստանի գյուղատնտեսությունում մինչև 1917թ դեռ գերակշռում էր ֆեոդալիզմը, որոշ կապիտալիզմի հայտանիշներով: Ռուսական հասարակությունից ձևավորվում էր ռուսական պետությունը, որն իրենից ներկայացնում էր ասիական բռնապետության ու եվրոպական միապետության միապետության խառնուրդ, և հիմնված էր երկու իշխող դասակարգերի՝ ազնվականության և բուրժուազիայի: Տնտեսապես պետությունն հիմնվում էր քանակապես և որակապես թույլ բուրժուազիայի վրա, իսկ քաղաքականապես հողատերերի և կալվածատերերի վրա: Ռուսական բուրժուազիան և նրան սպասարկող քաղաքական աշխատակազմը, թեև գտնվում էր ընդդիմությունում ցարիզմի ներքո, միաժամանակ գոյություն էր պաշտպանում պետության և պետական ​​պատվերների հաշվին:


Read more...Collapse )


Խորհրդային պետկապիտալիզմ (մաս II)
rgfront

Բոլշևիկներին հաջողվեց երկրորդ փորձից սրբել Ժամանակավոր կառավարությունը, քանի որ Ռուսաստանի բուրժուազիան, մենշևիկների հետ միասին թույլ էին, որպեսզի կարողանան հաղթեն, ինչպես ցարական ռեակցիային, այնպես էլ պրոլետարիատի և գյուղացիության սոցիալական դժգոհությունները: Այսպիսով բոլշևիկները արեցին այն, ինչը բուրժուազիան և նրանց սպասարկող աշխատակազմը իվիճակի չեին իրականացնելու: Նրանք սոցիալական դեմագոգիայի միջոցով և բռնությունով դադարեցրին ռուսական հեղափոխությունը:

Բոլշևիկների սոցիալական դեմագոգիան բաղկացած էր նրանց մարքսիստական ​​գաղափարախոսությունից, ինչով նրանք մոլորության մեջ էին գցում իրենց և համաշխարհային պրոլետարիատին: Նույնիսկ, եթե նրանք իրենց չեին անվանում սոցիալական դեմոկրատներ այլ «կոմունիստներ», նրանք միևնույնն է մնում էին ծայրահեղական ​​սոցիալ դեմոկրատներ,  մանր բուրժուական քաղաքական գործիչներ, որոնք իշխանության գրավման միջոցով դարձան պրոլետարիատի օբյեկտիվ թշնամիներ:

Նման «հեղափոխությունները», որտեղ մանր բուրժուական ծայրահեղականները տապալում են բուրժուազիայի քաղաքական աշխատակազմի իշխանքությունը, կապիտալիստական ​​երկրներում հնարավոր չէր: Այնտեղ կան երկու հիմնական բուրժուական հասարակության դասակարգեր, քանի որ բուրժուազիան և պրոլետարիատը լիովին զարգացած էին, և համապատասխանաբար մանր բուրժուական ծայրահեղականների համար իշխանության վակուում գոյություն չուներ: Միայն արևմուտքում կարող էր զարգանալ իրական սոցիալական հեղափոխություն, քանի որ մանր բուրժուական «Կոմունիստական» կուսակցությունների կողմից իշխանության գրավումը հնարավոր չեր: Հենց այդ իշխանության գրավման տակտիկան էր դրված արդյունաբերական երկրների բաժինների առջև «Կոմունիստական» ինտերնացիոնալի, որը կառավարվում էր Մոսկվայից: Գերմանիայի Կոմունիստական Կուսակցություն (ԳԿԿ) Գերմանիայում իշխանության գրավելու բոլոր փորձերը  հետպատերազմյան ճգնաժամից 1918-1923 տարիներից հետո խեղճորեն ձախողվեց: ԳԿԿ-ն անճարակորեն տատանվում էր սոցիալական ռեֆորմիզմի և պուտչիզմի միջև:Read more...Collapse )


Կորչի՛ բուրժուական կրթական համակարգը
rgfront
Պատկերացրեք, որ բուրժուական կրթական համակարգը վերացվել է: Գնահատականներն և նրանցից բխող ուսման առաջադիմության ճնշումն ու ընտրասերումը(սելեկցիա) մնացել են անցյալում: Կրթությունը կապիտալիստական համակարգում հանդիսանում է դասակարգային ջոկման հիմք, հետևաբար, մեր ցանկությունը կմնա երազանք մինչ դեռ գոյություն ունի դասակարգային հասարակությունը: Դասակարգային հասարակությունում, որտեղ աշխատանքը բաժանված է մտավորի և ֆիզիկականի, մարդկանց մեծ մասը, որպեսզի գոյատևի ստիպված են վաճառել իրենց աշխատուժը: Ոմանք, շնորհիվ իրենց ծագման կամ վեր սողալու ընդունակությանը, դառնում են շահագործման և ճնշման կազմակերպիչներ ու ղեկավարներ:

Բուրժուական գիտությունը ենթարկվում է կապիտալի շահերին: Օրինակ, ամբողջ հումանիտար գիտությունը փորձում է գաղափարապես արդարացնել կապիտալիստական համակարգը: Իսկ սոցիոլոգները պնդում են, որ ժամանակակից բուրժուական հասարակությունը հանդիսանում է մարդկային էմանսիպացիայի (ազատագրման) ավարտված և միակ ձևը: Տնտեսագետները` հատկապես պետկապիտալիստական(իրենց կարծիքով «կոմունիստական»), ԽՍՀՄ-ի փլուզումից հետո, փորձում են մեզ ներշնչել, որ «ազատ» շուկայական տնտեսությունը, պատմության մեջ լավագույն տնտեսական համակարգն է: Նույնիսկ բնական գիտությունների տեսական և գործնական ուսումնասիրությունների ժամանակ, մի որոշակի պահից սկսած, խոսքը գնում է միայն կապիտալիստական շահերին ծառայելու մասին: Ճարտարագետները ստեղծում են մեքենաներ և հաստոցներ, որոնց միջոցով բանվորները ավելի են շահագործվում և լավակացման (ռացիոնալիզացիա) արդյունքում դառնում ավելորդ, այսինքն` հեռացվում աշխատանքից: Ծրագրավորողները ստեղծում են ծրագրեր, որոնց միջոցով ղեկավարները ավելի լավ են կարողանում մեզ վերահսկել աշխատանքի վայրում, իսկ պետությունը` հետևել մեզ հասարակական վայրերում: Կապիտալի ավելացման սկզբունքը դարձնում է մարդու ցանկացած հայտնագործությունը անեծք, ինչպիսին է օրինակ, ծագումնաբանությունը(գենետիկա)` մարդկության մեծ մասի համար:

Ապրանքային արտադրության և պետության վերացումը արմատապես կփոխի ուսուցման գործընթացը: Կրթությունն այսօրվա հասարակությունում դա հետևողական նախապատրաստություն է դասակարգային հասարակությունում կյանքի համար: Այս կրթական համակարգը տրոհում է մարդկանց ըստ գնահատականների, հետևաբար չի կարող լինել ոչ մի հնարավորությունների հավասարություն: Ուստի անհրաժեշտ է պայքարել ոչ միայն վարձու բարձրագույն կրթության վերացման համար, այլև միջնակարգ և բարձրագույն կրթության միջև բաժանման վերացման համար: Այդ իր հերթին նաև նշանակում է վերացնե'լ, այսօրվա մտավոր և ֆիզիկական աշխատանքի միջև գոյություն ունեցող արհեստական բաժանումը: Այդ վերացումից հետո մենք կկարողանանք ինքներս ակտիվորեն որոշել, թե արդյոք ուզում ենք, օրինակ, այսօր զբաղվել տեսությամբ լսարանում, թե պրակտիկայով` հասարակայնացված ձեռնարկություններում: Ազատ աշակերտներն և արտադրողները կկարողանան ինքնուրույն որոշել, առանց ճնշման իրենց ուսումնական ծրագրերն ու կարգը: Հետևաբար պետք չի լինի հաղթահարել ուսումնական առաջադրանքները կոնկրետ ժամանակահատվածում: Ուսուցիչներն այլևս չեն կարող լինել իշխանությամբ օժտված անձեր, այլ կարող են լինել ազատ ընտրվող խորհրդականներ և օգնականներ: Այսպիսով, նաև կվերացվի ներկայիս կապիտալիստական հասարակությունում գործող բաժանումը «մասնագիտական ապուշների» և «հիմար մարդկանց»:

Ձևն ու մեթոդը, որոնց վրա հիմնված է արտադրությունը հասարակությունում, անշուշտ ազդում է կրթության համակարգի և ամբողջ կրթական ծրագրի վրա: Համապատասխանաբար, աշխատանքի կապիտալիստական գործընթացները և պետական կրթական համակարգը կարող են ջախջախվել միայն բանվորների, ուսանողների և աշակերտների համատեղ գորխողություններով: Բացի դրանից, արհմիութենական բյուրոկրատները չպետք է ներկայացնեն մեր շահերը, քանի որ այդ տիկնայք և պարոնայք հանդիսանում են կապիտալիստական շահագործման «կառուցողական» համաղեկավարները: Ինքնորոշվող և ստեղծագործական գործունեությունը հնարավոր է միայան պետության և շուկայի հեղափոխական ջախջախումից հետո:

Կորչի
՛ պետական կրթական համակարգը: Հանու՛ն անդասակարգ հասարակարգում ինքնորոշվող և ստեղծագործական կյանքի:

?

Log in

No account? Create an account